In de nettenfabriek
De internationale triënnale Apeldoorn. Wat dit is kun je lezen in deze korte samenvatting: De Internationale Triënnale Apeldoorn is een driejaarlijks internationaal cultureel festival over tuin- en landschapsarchitectuur. In 2008 is de eerste editie, de volgende edities zijn in 2011 en 2014. Het thema van 2008 is ‘Herinnering en Transformatie’. Dit thema legt een basis voor een gevarieerd en aantrekkelijk programma, voor zowel een breed publiek als de vakgemeenschap. Wij gingen deze triënnale bezoeken op onze culturele woensdag. We begonnen in de oude nettenfabriek. Hier werden twee tentoonstellingen vertoond. Na een welkomst woord van Rob en Annet kon ieder met zijn groepje de tentoonstellingen gaan bekijken. De eerste tentoonstelling genaamd “onzichtbaar werk” door Michael van Gessel en Patrick McCabe is een tentoonstelling waar gebruik werd gemaakt van enorm veel beamers die de hele zaal verlichte met landschaps beelden waar je over heen kon lopen. Dit was erg indrukwekkend om te zien. Soms was het ook wel een beetje vaag omdat je eigenlijk niet zo goed kon zien wat er werd vertoond. Als je tegen de meur op een van de kratten ging staan had je een beter overzicht en werd het al snel duidelijk. Erg mooi gedaan. De tweede tentoonstelling “Power of place” was een verzameling va
Rots tekening
n voorbeelden van landschaps architectuur. Deze voorbeelden kwamen voort uit een studiereis georganiseerd door het Fonds voor beeldende kunsten, vormgeving en bouwkunst. Zo was er een soort van binnentuin gemaakt door gaten te boren in het beton en deze te vullen met aarde zodat er verschillende soorten onkruid konden groeien. Er was een zitplaats gecreëerd van brokken asfalt met daarop witte kussens dit gaf een erg mooi beeld in de fabrieksruimte. Er werden nog verschillende beelden tentoongesteld en er was een mega realistische tekening gemaakt door Erik Odijk. Het was een tekening van een afbrokkelende rots geïnspireerd door het Amerikaanse landschap. Erg realistisch het leek wel een 3d mensionaal werk. Achter deze tekening was een oppervlakte van 350 m2 gevuld met maïskorrels. Rudy luijters wilde hiermee een statement maken dat voedingsmiddelen een belangrijk handelswaar zijn geworden. Het was een mooi beeld
Mais
om te zien maar haar statement kon ik niet helemaal begrijpen in haar werk. Buiten de nettenfabriek werden nog 80 billboards tentoongesteld met daarop verschillende Nederlandse landschappen. Erg leuk om te zien maar ik vond de billboard te dicht op elkaar geplaatst waardoor het een beetje chaotisch werd. Na alles gezien te hebben bij de nettenfabriek gingen we te voet richting het stationsplein. Dit plein is nog niet zo lang aangelegd en het heeft een aantal leuke elementen. Eén van de elementen die ik leuk vond waren de barsten in de stenen rond de bomen. De barsten zien eruit als een soort abstract beeld van de wortels van de bomen. De barsten hebben de functie het water te begeleiden naar de stam van de boom. Als ze dit element weg zouden laten zou al het water naar het middelpunt van het plein stromen. Het plein te hebben gezien vervolgden we onze route naar omnizorg in de stationsstraat. Omnizorg is een maatschappelijke instelling die onderdak bied aan verslaafden en daklozen die van psychiatrische zorg afhankelijk zijn. Het gebouw is ontworpe
Wortels
n door architectenbureau FBW Architecten. Het gebouw heeft een binnenruimte waar gewerkt is met gekleurd glas en veel groen. De buitengevel is opgebouwd uit metaalkleurig steen en vensters met verschillende kleuren wat het gebouw erg kleurrijk en ritmisch maakt. Een mooi gebouw van buiten maar of de opvang binnen goed verloopt, is een andere vraag aangezien er op het binnenplein gewoon werd gedeald. We vervolgden onze route richting het coda museum. In het coda museum werd: “De Ontdekking van Nederland: vier eeuwen landschap door Hollandse meester-schilders” vertoond. Gelukkig konden we hier met onze museumjaarkaart naar binnen. Ik vond het over het algemeen niet heel erg interessant maar er zaten wel erg mooie maar vooral realistische schilderijen bij waar ik dan toch even bij stil moest staan. Achter het coda museum zou er nog een tentoonstelling te zien moeten zijn maar toen wij
Omnizorg
daar waren was het gesloten dus besloten we te voet verder te gaan naar paleis het loo. Onderweg kwamen we nog langs een park waar een folly te zien was. Op internet heb ik de folly opgezocht. De folly is gemaakt door Tirza Verrips in samenwerking met architectenbureau Artec. Bij het plaatsnemen in de folly is enerzijds het geluid van de wind te horen en anderzijds het geluid van een kabbelende beek. Leuk om deze folly ook nog even op de route te hebben gezien. Ondertussen kregen we al een beetje last van onze voeten en toen we op de loolaan stonden en zagen hoelang deze straat was werden we wel wat moedeloos. Maar aan de andere kant was het wel een prachtige straat met mooie bomen die een soort van tunnel werd. Op de bomen waren ze bezig met het ophangen van vogelhuisjes. Elke boom kreeg een dicht op elkaar geplaatste groep vogelhuisjes. En als je in het perspectief van de straat keek zag je een zachte overgang in kleuren van de huisjes. Sommige dachten dat het de kleuren van de seizoenen vertoonde. Op internet vond ik meer informatie over dit project. Het is een project van Wolfgang Buntrock en Frank Schulze deze landschapsarchitecten uit Duitsland hebben dit als voorproefje voor de triënnale gerealiseerd. In het totaa
Folly
l hangen er tweeduizend vogelhuisjes, deze worden na afloop van de triënnale verdeeld over de inwoners van Apeldoorn. Ik vond de vogelhuisjes een prachtig project en ik denk dat het voor de vogels moeilijk word om te moeten vertrekken uit de prachtig gekleurde huisjes. Eindelijk waren we dan aangekomen bij het paleis het loo. In dit grandioze gebouw liepen we door de verschillende kamers maar erg vrolijk werd ik er niet van het was zo chaotisch en druk in gericht. Ik was blij toen we bij de tuinen aankwamen. Dit was een erg mooi beeld maar ik vond het wel wat statig en vlak dit kwam denk ik door de vaste patronen en de precisie van de tuinen. Maargoed het is natuurlijk wel prachtig om te zien. En toen kwam er een einde aan deze culturele woensdag. Het was weer een erg inspirerende en interessante dag waarin we erg veel projecten hebben gezien. Maar ik was wel blij toen ik in de auto terug zat en me voeten kon laten rusten want we hadden in het totaal wel een flinke wandeling gemaakt.
Vogelhuisjes
Paleis het Loo
Tuin
Beeld
Bloem
