Lazy King vs. Floris
Zoals vele andere nieuwe dingen van dit beginnende schooljaar was woensdag 10 september 2008 mijn eerste culturele woensdag. Deze culturele woensdag gingen we met z’n allen ( 107 mensen ) naar het sonsbeek park in Arnhem. Om 10 uur moesten we daar aanwezig zijn. Al rennend de trein in kwam ik Ali tegen. Te moe om te praten lazen we allebei een krantje en waren we binnen driekwartier op locatie sonsbeek park.
Daar werden we samen geroepen om het programma te bespreken. Iedereen werd ingedeeld in een (mentor)groepje van ongeveer 7 tot 12 mensen. Ik kwam bij een aantal bekende gezichten uit mijn klas maar ook een aantal nieuwe gezichten van 2e en 3e jaar’s medestudenten. Nadat we een (gids)boekje hadden gekocht gingen we het park in. Van Rob van Dam hadden we de opdracht meegekregen om te letten op de menselijke schaal. Na verschillende kunstwerken te hebben gezien kreeg ik het idee dat de meeste kunstwerken een juiste verhouding hadden tot de menselijke schaal maar er zaten ook werken tussen die opgeblazen leken.
Joseph Sumégné, Les 9 Notables
Zoals het werk van Joseph Sumégné (The 9 Elders). Zijn uitgebeelde mensen leken erg groot vergeleken met de gewonen mens. Maar dat gaf het kunstwerk wel veel meer kracht en verhaal. Ik vond dit een erg knap gemaakt kunstwerk omdat het uit zoveel verschillende materialen bestaat en het daardoor een surrealistische sfeer krijgt. Een kunstwerk wat ik wat minder vond t in het park, was het werk van Charlie Roberts. Toen ik het zag vond ik het iets wat een kleuterklas zou hebben gemaakt, een grote chaos. Toen ik in de gids las wat zijn bedoeling ermee was kon ik het wel iets beter begrijpen maar toch vond ik het geen duidelijk uitgebeeld verhaal. Ik vond dat het minste werk van het park. Wat ik verder nog een erg mooi beeld vond was het beeld van Alain Sécha (Lazy King). Ik vond dit erg mooi omdat het zo goed paste op die plek. Ik zou mezelf daar zo zien liggen, niet zo groot dan maar toch. Ik vond het een erg mooie samensmelting van het gazon, het beeld en de villa.
Toen we het sonsbeek park hadden doorlopen was het tijd om onze route voort te zetten in de stad. Ik ging met mijn groepje richting het kerkplein. Er zou daar iets te zien zijn maar (sorry Rob) zoveel was er niet te zien. Behalve de fontein kon niks anders mijn aandacht trekken. Nou dat is trouwens niet helemaal waar. De grote stenen rand trok ook mijn aandacht omdat we daar een tijdje op waren gaan zitten en mooi overzicht kregen om langslopende mensen te bekijken. En we gingen weer verder naar het golvende kruispunt/rotonde of wat het ook wordt genoemd. Om daar te komen moesten we via een ontzettend lelijke trap/loopbrug. Het golvende plein had ik al vaker zien maar ik vind het toch erg mooi en leuk bedacht. Vooral als je er langs komt met de auto lijkt het in beweging te zijn.
Charlie Roberts, Revelation Skull
Het einde van de route door stad was het museum van moderne kunst Arnhem. Hier gingen we eerst massaal met zijn allen een museumjaarkaart kopen en daarna het museum in. De begane grond had betrekking op “Grandeur”. Bij binnenkomst was er een prachtige ruimte waar allemaal panty’s hingen. Er was een filmpje te zien waar een massa mieren rondliepen die vlaggetjes van verschillende landen droegen. Dit vond ik een erg komisch beeld maar er zat ook een duidelijk verhaal achter. Een andere ruimte die ik ook erg mooi vond was de ruimte waar je verschillende groepen rode handen in de lucht zag die doodskisten droegen. Na daar een tijd te hebben stilgestaan gingen we nog even op het grote liggende varken uitrusten om ons voor te bereiden om de treinreis terug naar huis. Het was een erg inspirerende en gezellige dag geweest. Een geslaagde eerste culturele woensdag.
